Hoi flower en tuttebel
tuttebel, het "draadje" op OOL is zoek

dus ik ben blij dat ik je hier tegen kom, ik stuur je ff een PB tje
Ik vond het kaal worden op voorhand het ergste wat me kon overkomen en na afloop was dat me nog het meeste meegevallen. Ik heb al die tijd een pruik gedragen, en die was wel heel erg echt, want toen ik maanden na de chemo zonder pruik ging lopen met kei kort echt haar schrokken mensen en hadden geen idee

dat ik kaal was. Ik heb mijn wimpers en wenkbrauwen mogen behouden dus da was een mazzeltje
Ik heb mijn haar verloren toen ik in het ziekenhuis lag, en vond het inderdaad heel erg, maar je weet dat het komt, en kunt het ook niet meer stoppen. Ik vond gelukkig wel meevallen dat je hues niet van de ene op de andere dag kaal wakker word... Ik kon net als zovele het moment van kaalscheren langzaam aan "toelaten". In het begin wilde ik absoluut niet dat iemand mijn kale hoofd zag, tijdens de laatste kuur kon het me niet zo heel veel meer schelen. Dus kennelijk maakte ik ook daarin een groeiproces.
het valt niet mee kaal worden, maar ik vond het wel te doen.
Ik wens jullie allebei veel sterkte
Grxxtjes
mamsan