Ik schreef het hier al eerder: het borstkankergebeuren moest maar eens klaar, over, uit zijn. Direct gevolgd door het relativerende inzicht dat het natuurlijk nooit klaar, over, uit is: “Zolang ik leef, zal het borstkankergebeuren er zijn. In het beste geval op de achtergrond, maar helemaal weg gaat het denk ik nooit. Dus ga ik hier ook maar niet helemaal weg. Hooguit een beetje naar de achtergrond”. Dat ik een langzame beslisser ben, wist ik al langer. Daarom volgden er nog een paar blogjes voordat ik eindelijk de knoop kon doorhakken.
