Natas

Een leven lang - deel II

Dat schreef ik in m’n laatste logje. Borstkanker heb je eigenlijk een leven lang. Voor iedereen op een andere manier, voor iedereen met een andere impact. In oktober 2005 kreeg ik voor het eerst de diagnose DCIS, aan de rechterkant. Een borstsparende operatie met bestraling erna volgde. De bestralingen hadden verstrekkende gevolgen, die waarschijnlijk dat leven lang bij me zullen blijven. Niet lang daarna was ook links aan de beurt. En tot íeders grote schrik en verbazing, rechts uiteindelijk nóg een keer. Het leek wel een slechte film, zelfs nu nog, als ik terugkijk.

Een leven lang

 Ik heb al een behoorlijke tijd last van het gebied rondom m'n protheses. Vorige week was m'n grens bereikt. M'n grens van pijn, bewegingsbeperking en ongemakken. Dat er iets met m'n protheses is, is één van m'n grootste angsten qua fysieke dingen. En een telefoontje naar de plastisch chirurg was dan ook snel gepleegd. En ging 'als vanouds'. Natuurlijk mocht ik langskomen, ze had zelfs a.s. dinsdag al een plekje (eergisteren). Dat is uniek, want haar spreekuren zitten vaak overvol dus die kans heb ik gepakt. Het was raar om daar weer te zijn.

Zwarte vrijdag

Inmiddels is er een weekend voorbij. Maar de afgelopen dagen zijn zo'n achtbaan geweest, startend vrijdag, dat het goed voelt om alsnog het verhaal te vertellen... Het is een lang log geworden. Misschien wel het langste dat ik ooit geschreven heb. Maar het kan niet anders als zo verteld worden, voor mij tenminste...