Weblogs

Recente artikelen

Wij en de rest van de wereld

Toen ik net wist dat ik borstkanker had, zocht ik de lotgenoten niet op. Heel bewust koos ik ervoor om me op mijzelf te richten, oogkleppen op te zetten, misschien wel een beetje om mijn kop in het zand te steken zelfs. De survival-stand. Ik moest beter worden en verder niets. Ik wilde niet bang worden van de nare dingen die anderen hadden meegemaakt, niet in de war raken van hun ervaringen, niet de last voelen van hun emoties en, heel eerlijk: misschien wilde ik er ook gewoon wel helemaal niet bijhoren, een club zieke mensen met bijbehorende problemen, zwaarte en gedoe.

Het zit erop

Afgelopen vrijdag kreeg ik mijn laatste AC-kuur, nummer 6.

Na een dag coma en toch nog braken gisteren, vandaag nog nauwelijks mijn bed uit maar al wel redelijk gegeten.

Hé hé, het zit erop. De buitenwereld weet het nauwelijks, hoe afgebrand je kunt zijn, en wat voor klachten je erbij krijgt: pijnlijke slokdarm, blaasontsteking, schrale extreem droge huid, nagels die blauw worden en los laten (alleen voeten), kaal, moe, emotioneel. Hier hoef ik dat niet uit te leggen. We doen het ermee en het komt zoals het komt.

“Zoals met alle emoties, de angst is wat het is”

Op 8 maart organiseerde AYA* het vierde AYA 4 Space symposium, het nationale ‘jong en kanker’ symposium. Debbie (lid van de expertgroep jonge vrouwen) was er bij namens BVN. Ze schreef er onderstaande ‘blog’ over die we graag hier publiceren. Het symposium is alweer even geleden, maar de blog van Debbie is actueel. Ze schrijft over angst op terugkeer van de kanker en de waarde van lotgenotencontact.

 

Het verhaal van Debbie

“Zoals met alle emoties, de angst is wat het is”