Weblogs

Recente artikelen

Devenda en de strijd tegen de kilootjes

Tja... Je kunt maar zó vaak besluiten dat het de schuld is van de niet-hormonen. Dat je er eigenlijk niks aan kunt doen. Dat je jezelf ook niet te veel op de huid moet zitten omdat je al genoeg op je bord hebt... :?

Zaterdag ging ik weer op de weegschaal en potverdorie! weer een kilo erbij. Dat zijn er zeven sinds dit hele borstkankergedoe begon. En al vind ik dat er belangrijker dingen in het leven zijn dan m'n gewicht, het begint dus langzaamaan wel veel te worden. Een extra maat bij het kopen van nieuwe broeken. Een velletje van m'n buik klem in de rits (AU!).

Mijn zoektocht: waar het allemaal om gaat

Het stond ergens tussen de regels door, ik weet niet meer in welke draad. Iets dat er op dit forum nauwelijks wordt gesproken over de dood, de woede en de angst of zingeving. Altijd de opgeheven hoofden. Kom op meiden, kop ervoor!
Dat is waar. En die oppeppers hebben we ook nodig van de anderen. Maar toch… In de afgelopen maanden heb ik me er zelf ook vaak over verbaasd. Dat zo veel mensen in staat lijken om zo gemakkelijk verder te gaan… Natuurlijk weet ik best dat dat niet zo is. Iedereen is bang, of heeft zijn angstige momenten.

Devenda

Er zullen vast nieuwe mensen bijkomen... Dus ik zal heel kort even herhalen wat ik eerder heb verteld:

Ik ben 35, moeder van 2 prachtige dochters van 3 en 7. Half augustus kreeg ik te horen dat ik borstkanker had. Ik had al een tijdje afvloed uit de tepel, maar dacht er aanvankelijk niets van. Toen ik toch naar de huisarts ging, stuurde hij me 'voor de zekerheid' naar het ziekenhuis voor een foto, maar hij dacht net als ik aan chronische borstontsteking.