De dag na valentijnsdag.

Lieve Jan....

Misschien moet je je geen vragen stellen, maar accepteren dat het is zoals het is. Je verdriet is wel veranderd. Zo rauw als het in het begin was, is het niet meer. Maar het is dus niet weg en ik denk dat het nooit helemaal weggaat. Je hield van Gerda. Ze hoorde bij jou en bij Jelle. Ze had nooit dood mogen gaan.

Maar ja...... Ze is wel doodgegaan.... Oneerlijk, wreed, maar het is wel echt de waarheid....

Niet vechten tegen het gevoel van verdriet. Accepteer dat het er is. Voel het maar zoals het er is. Als je het lang genoeg gevoeld hebt, verdwijnt het wel weer naar de achtergrond. En dan komt het vast wel weer een keer en ook dan geeft het niet en is het zoals het is...

Je doet het goed, héél goed, en echt, ik ben onverminderd trots op je !!!

Lieve Geraakt,

Ik ga weer in herhaling vallen door te zeggen dat je het heel goed doet, het reilen en zeilen van een gezin als alleenstaande is al een hele kluif en kost ontzettend veel energie.

Nieuwe zaken oppakken zoals een opleiding ook, verder gaan met je leven zonder jou liefde is iets waartoe je door wordt gedwongen door het noodlot, een kwestie van elke avond naar bed gaan en 's-morgens weer opstaan maar die rauwe pijn, soms meer aanwezig dan een andere keer blijft, niemand kan dat opvullen, het is een kwestie van leven elke dag weer een stapje. Je probeert het Jan, stapjes vooruit, stapjes terug.

Naar je nieuwe partner biet gemakkelijk, hoe zou je dat vroeger hebben gedaan met valentijsdag? Maar hè, dit is de nieuwe jij, getekend door ervaringen op een mooie en soms ook pijnlijke manier. Het is de keuze van jou nieuwe partner om een relatie te starten met een weduwnaar, dat ze zijn verdrietige hart moet delen. Ik vind het fijn dat ze bespreekbaar maakt dat ze het niet leuk vindt dat je niets tov haar hebt gedaan met valentijsdag, en respect vor haar ze zal een lange adem moeten hebben. Ik hoop dat jij ook je gevoel uitspreekt.

Het is moeilijk geraakt, ik leef met je mee......misschien een idee om dit eens met een proffesional te bespreken die gespecialiseerd is in rouw en verliesverwerking, weet natuurlijk niet of je dit al eens hebt geprobeerd en hoop dat je het niet als bemoeiallerig opvat, misschien helpt het je weer eens stukje verder.

Weet dat ik met je meeleef, meedenk en voel

Lieve groet CD

@Lydia: Bedankt. Eigenlijk is dit ook de enige plek waar ik me kwetsbaar opstel. Ik verwacht dat 99.9 procent van de mensen in mijn omgeving denken dat ik het leven moeiteloos en snel heb opgepakt, na Gerda's overlijden. Stralend door het leven. Grotendeels is dat ook wel zo, maar het zijn vooral momenten die mij nog steeds overvallen.

@ Ellenk. Bedankt voor je reactie Ellen. Nee, dat heb ik eigenlijk nooit overwogen. Ik heb een half jaartje na Gerda's overlijden wel een paar gesprekken gehad met een semi-profesionele hulpverlener. Aardige vrouw en goede gesprekken mee gehad, maar ik had niet echt het gevoel dat ik er verder mee kwam. Mijn weblog hier is denk ik een betere therapie.

Geraakt,

wat een groot verdriet, en wat kost het, om het uiteindelijk een plaats geven veel.

Toch kwam in me op dat je aangeeft dat je ook graag verder zou willen. Heb je overwogen om daarbij professionele hulp in te schakelen? Die je kan ondersteunen in het leren hoe je dat doet? Zonder jouw Gerda verder en ten volle leven?

Misschien vind je het niks maar ik dacht, het zóu toch wat kunnen zijn?

X

Ellenk