Depri

Ik geloof wel in uithuilen en ook in van je af schrijven hoor Rosa. Alleen denk ik dat het in jou geval door de depressie anders aanvoelt. Want met een donkere bril op zie je de dingen nu eenmaal anders, dat zul je ws wel met me eens zijn.

Mijn vraag is: wat is het dat jij zo perfect moet zijn van jezelf? Waarom zou jij niet mogen huilen terwijl een ander dat wel mag? Want ik vermoed dat je een ander die luxe wel zou gunnen. waarom jezelf dan niet?

De situatie is anders dan je graag zou willen Rosa. Dat geldt voor jou, dat geldt voor mij. Dat geldt voor veel mensen hier op de site. Daar schrijven we over. jou verhaal hoort daar ook bij. Net zo goed.

Lieve Rosa,

Ik lees eigenlijk bijna nooit de verhalen, maar door het nieruwe topic op de site ben ik toch bij jouw verhaal terechtgekomen.

Wat ontzettend verdrietig dat je dit allemaal mee hebt moeten maken en dat je je nu zo depressief en moedeloos voelt! Denk alsjeblieft niet dat je je hiervoor moet schamen en probeer voor ogen te houden dat je belangrijk bent voor anderen, zeker ook voor je kinderen, al voelt dat nu niet zo..... Ik hoop zo dat je beetje bij beetje weer uit dit dal op kunt krabbelen en dat mensen om je heen je zullen kunnen helpen hiermee en dat ook de reacties van alle Amazones op deze site je toch een beetje de bevestiging kunnen geven dat het niet vreemd is dat je je zo voelt na alles wat je is overkomen.... het is allemaal heel heftig !

Zet 'm op Rosa!

Van mij ook een hele dikke knuffel!

Hé lieve Rosa, 

Gelukkig is die vakantie al bijna voorbij. Heb je weer wat ruimte voor jezelf, niet dat je die nu kunt vullen met vrolijke dingen. Maar je wordt misschien wat minder uitgedaagd en daarmee kun je weer wat tot jezelf komen. 

Je hebt een hele zware tijd achter de rug. Een aanéénschakeling van dekankerweerterug, tweede amputatie, reconstructie die mislukt en dat geheel wordt afgesloten met de 'feestdagen' die voor jou vooral donker zijn en het uiterste van je vergen.

Ik wens je toe dat je weer op kunt krabbelen in de komende tijd. Goed voor jezelf zult zorgen. Wat tekenen/schilderen, schrijven? Mindefulness oefeningen?

En hier kom je maar elke keer vertellen hoe je je voelt, hoe het met je gaat, zonder drie keer sorry te zeggen. OK?

Heel dikke kus en warme omhelzing van Annazone...

Lieve Rosa,

Je doet het allemaal zo fantastisch. Ik geloof écht dat je in jouw omstandigheden niet beter kunt dan wat je doet. Je legt de lat zó hoog... Mijn moeder heeft meerdere depressies gehad en één van haar eersten hebben we nauwelijks "gezien". Ze verborg haar verdriet en heeft die episode alleen doorgemaakt. Wij (kinderen en echtgenoot) hebben in ieder geval niet geleerd om te (mogen) troosten, om verdriet te uiten en om te ontvangen. Jij bent wie je bent en bent in al je verschillende vormen van "zijn" zichtbaar en benaderbaar. Zie dat als kracht. Je kinderen kunnen veel aan en weten wanneer je er voor hen kunt zijn en wanneer niet; dat voelen ze feillloos aan en ze hoeven niet te zoeken naar "wat kan vandaag" want het is zichtbaar. Dat maakt het zelfs gemakkelijker...

Rosa, ik heb echt enorm veel bewondering voor hoe je alle vét deprimerende dingen die je gebeuren - het krijgen van kanker tweemaal én de enorme deceptie van het door een medische fout mislukken van de bdz diepflap - kunt dragen náást je depressie. Die is op zichzelf al zo'n enorm zware last om mee te leven, zeker als je blagen je confronteren met hoe ánders het leven is als je geen depressie hebt, en al zo lang...

Sterkte lieve meid en wees jezelf; je bent mooi in al je zelfbewustzijn. Wees mild...En ook deze dingen horen hier thuis; jij met je hele holistische zijn en dus ook met je depressie...

kus, San
 

Lieve Rosa,
De vakanties, zeker met slecht weer, zijn soms moeilijk vol te houden met kleine kinderen, zeker als je depressief bent. Onthoud dat kinderen veel kunnen hebben. Je doet het goed, jij bent hun moeder en ze houden van je, ook als je de hele dag huilt. Het mag, je kunt er niets aan doen, voel je niet schuldig. Probeer ze af en toe een dagje uit spelen of uit logeren te brengen. Dat is voor de kids leuk en voor jou broodnodig!!

Oh Rosa wat schrik van de wanhoop die klinkt in je blog!!! Verdorie het leven zou niet vechten moeten zijn hè?

Ik hoop dat je sterk genoeg bent om in te zien dat het je depressie is die je deze dingen laat denken.

Hey meis; wij zijn AMAZONES!! En Amzones zijn meiden die met elkáár strijden!! Ik hoop dat je kracht put uit alle berichtjes die je gestuurd worden!

Ook een warme knuffel uit Zeeland, het worstelen en weer boven komen,

het vermoeiende van het leven, nee het is niet leuk,

maar het is de schaduwzijde.

Er is een zonnekant die af en toe een glimp laat zien,

Heb je wel een reddingsboei, al is het maar een blog  bij de amazones.

Zo belangrijk.

Veel powerstralen en zorg dat je de reddingsboei in het oog houdt, kan je toch even uitrusten af en toe. Dat is nodig hoor. dikke kus

Jij mag hier echt wel schrijven en hoeft je niet te verontschuldigen.

Ik hoop echt dat je samen met je dierbare en professionals om je heen uit dit zwarte gat kunt klimmen, stap voor stap. Wij zullen je hier steunen en ik begin met je een lading powerstralen te sturen!

Sterkte en in gedachte hou ik je vast Rosa.

Lieve lieve Rosa,

Dees verwoordt bijna exact wat ik ook tegen je wil zeggen. Ik sluit me dan ook bij haar aan. Ik heb een kaarsje voor je aan, met wat licht. Take care meisje, take care. En blijf schrijven als dat helpt xxx

Die klotige depressies, waar je al zolang mee kampt..... Het moet zó zwaar voor je zijn, Rosa.... Ik zou zo graag iets uit de hoge hoed toveren, dat je zou kunnen helpen, maar ik weet dat dit in jou zit en dat er niet zoveel uit de hoge hoed te toveren valt.... Ik hoop dat je je psychiater belt en dat jullie samen net zo lang zoeken totdat het leven enigszins leefbaar voor je wordt.....

Lieve Rosa, wat kan ik zeggen? Ik denk aan je.....

XXXXXXX

Ach Rosa, ik heb net je verhaal gelezen, ik dacht aan de depressieve gevoelens die we allemaal af en toe hebben, maar ik begrijp nu dat je een depressie hebt. Dat ken ik alleen van horen zeggen, ik hoop dat je hulp krijgt/zoekt, dit kun je niet alleen. Heel veel sterkte

Lieve schat, ik wordt heel ongerust als ik dit lees...

Jij zit echt diep in de put , en ik geloof vast dat iedereen zich dat goed kan voorstellen. Maar helaas heb jij daar niet zoveel aan, ik zou vanalles tegen je willen zeggen ( schrijven)  maar ik weet ook dat dat niet zoveel helpt

een depressie is zò ongeloofelijk zwaar, en het lijkt wel alsof je je er maar steeds tegen blijft verzetten, misschien moet je maar 'gewoon' accepteren

dat je doet wat je kunt en dat dàt ook genoeg is. Niemand is perfect, omgaan met je kinderen vind ik ook zwaar, ik ben ook niet lief en geduldig en attent en al dat meer

ook ik voel me daar schuldig over, maar het is niet anders, het kan gewoon niet allemaal

Hou van jezelf , leer van jezelf houden zoals je nu bent, dat is misschien wel het allerbelangrijkste, accepteer jezelf ( dat is heel moeilijk voor jou volgens mij) met al je goede maar ook minder goede dingen, dan komt de rest ook vast langzaamaan weer goed

schrijf desnoods elke dag een aantal goede dingen van jezelf op, herhaal die als een mantra, alleen maar positieve dingen, want die heb je netzo goed, laat de dingen die niet zijn zoals jij het wilt maar even zo zijn. deal daar later maar mee

Zèt hem op hoor Rosa, voor jezelf!!! want jij bent het waard

Liefs Ien

Rosa-lief, kom maar even tegen mij uithuilen en tekeer gaan. En geen sorry hoor. JIj voelt wat jij voelt, denkt, etc. etc. jij bent jij en niet een ander. Wat jij mee gemaakt hebt, heeft een ander niet mee gemaakt. Kom maar hier hoor!

 Liefs en dikke knuffels, Lydia

Het soort van depressie waar jij soms in belandt is anders groter meer dan ik gelukkig ken. Toch begrijp ik heel goed dat jouw weg zwaar is Rosa.

Met een mislukte reconstructie en de winterdagen die koud en nat en winderig zijn, wordt het er niet beter op maar ik weet dat ook een zonnetje je nu niet zou helpen.

Dus hoop ik dat de professionals die je begeleiden je goed vasthouden, net als je vrienden en familie.

Wij hier doen dat virtueel maar dat is niet genoeg voor waar jij nu doorheen gaat.

Maar toch doe ook ik mee: ik houd je vast en geef je mijn warmte en hoop dat er snel betere tijden aan zullen breken.

X

lieve Rosa,

hoewel ik al 2 jaar in dezelfde situatie zit als iedereen hier, heb ik
nog nooit iets geschreven alleen gelezen. ook ik mis beide
borsten de 1e in juli 2010 de 2e in februari 2011 nadat bij controle
in januari bleek dat het links weer was teruggekeerd. dus weer het
hele traject doorlopen ben nu bezig met de laatste lootjes herceptin. jou volg ik dagelijks en vindt het heel verdrietig dat jij
je nu zo depri voelt wat heel logisch is na wat je is overkomen, ik
zou zo naar je toe willen rijden om je te omarmen. ik heb ook
respect voor je rosaman die zal het ook moeilijk hebben.
van je af schrijven is heel goed vooral omdat hier vrouwen komen
die weten hoe alles voelt dus ga vooral door en schaam je niet.
hartelijke groeten Janna

Lieve Rosa,

Waarom sorry?! Jij voelt je op dit moment toch klote? Jij moet op dit moment even je ei kwijt? Wij (als Amazones) zijn er voor je omdat wij als geen ander weten hoe jij je op dit moment voelt! Al zeggen wij het niet......toch weet ik zeker dat iedereen weleens zo'n k#tmoment heeft gehad.

Super van je om dit hier neer te zetten en ik hoop dat het enigzins oplucht!

Liefs, Hermie.