En dan...
En dan... 11 december 2011
Het is twaalf dagen na de operatie. Twaalf heel heftige dagen die ik eigenlijk niet kan beschrijven. Het is niet voor niks dat ik wel twee of drie dagen voor de opname nog geblogd heb maar nu achteraf pas na twaalf dagen durf te proberen er iets over te zeggen. Ik weet niet waar ik moet beginnen. Ik wil niemand ontmoedigen. Het verhaal is nog maar net begonnen in sommige opzichten, maar aan de andere kant is het klaar en voorbij zoals ik me nooit had voorgesteld dat het zou kunnen zijn.
De DIEP-flap is mislukt. Beide kanten. Ik moest me maandag om elf uur melden en de rest van die dag gebeurde er weinig. Ik zat daar in mijn kamertje een beetje Wordfeud te spelen, en te wachten en zenuwachtig te zijn. De enige echt ter zake doende gebeurtenis die dag was het bezoek ’s middags van een van de twee plastisch chirurgen die me de volgende dag gingen opereren. Ze luisterde naar de doorbloeding in mijn buik, tekende me helemaal vol met zwarte strepen en stippen, en vertelde over allerlei mogelijke dingen die mis zouden kunnen gaan, Ze eindigde ermee dat het zou kunnen gebeuren dat een van beide lappen huid het niet zou redden en dat er dan maar één borst gemaakt kon worden en hoe ze dat zouden doen. Ik zei op alles oké, want ik zou liggen slapen en dan kunnen zij beter beslissen dan ik, toch? Het is toen en ook eerder op de poli nooit echt tot me doorgedrongen dat er een serieus risico was dat het zo zou eindigen als het gegaan is. Ik denk, als ik dat wél beseft had, dat ik er niet aan was begonnen. Maar dat is nu zinloos om dat te bedenken.
Dinsdagochtend vroeg werd ik wakker gemaakt, douchen, kalmeringspilletje, wachten en om kwart voor acht naar de OK. Om een uur of half zeven ’s avonds werd ik wakker. Rosaman was er, dat verbaasde me want we hadden afgesproken dat hij gewoon naar voetbal ging met onze zoon en pas aan het eind van de avond langs zou komen, als ik wat wakkerder was. Ik keek hem aan en vroeg of het er mooi uitzag. Wat hij antwoordde weet ik niet meer. Maar het zag er niet mooi uit, want het was dus mislukt. Ik was nog even plat als voorheen, alleen nu met een grote buikwond. Beide lappen huid waren afgestorven voordat de operatie voltooid was. En dat was waarschijnlijk het gevolg van een fout die gemaakt is, het was niet doordat de weefsels of de bloedvaten daarin toch niet geschikt waren. Ik kon het allemaal niet echt bevatten. Die nacht heb ik best wel goed geslapen, elke keer twee minuten en dan weer even mijn ogen opendoen en dan weer wegzakken.
Woensdag werd ik eigenlijk pas echt wakker en drong het tot me door. In eerste instantie natuurlijk huilen, later werd ik juist onverwacht rustig en koel. Zo bleef het de eerste dagen. Ze vertelden wat er gebeurd was. Tijdens het transplantatie-proces wordt de verplaatste huid gespoeld met een vaatverwijdend middel. Dit om de situatie optimaal te maken voor het op gang komen van de doorbloeding in de nieuw verbonden aderen. Maar per abuis hebben ze een vaatvernauwend middel gebruikt, waarna bij beide borsten geen doorbloeding op gang is gekomen. Pech, ja, maar meer dan dat.
Na de eerste dagen bleek dat mijn lichamelijk herstel ongewoon snel verliep, ik was de tweede dag al uit bed en had vrijdag nog maar twee drains. Maar mentaal kwam de klap na die eerste dagen, vrijdag was ik totaal depressief en die dag had ik ook een verpleegkundige waar het niet mee klikte, om het maar zo te zeggen. Dus ik heb gevraagd om zaterdag al naar huis te mogen gaan. Dat mocht. De drains konden er zelfs al uit. De stoelgang was nog een probleem maar ik kreeg medicijnen mee naar huis. Ik moest daar weg omdat ik het geestelijk niet meer trok.
Thuis ging het veel beter. Zo heerlijk om met mijn gezin samen te zijn, ook al is het comfort thuis een stuk minder. Gedoe met de ontlasting, laxeermiddelen, uiteindelijk stoppen met codeïne, de pijnstiller die ik gebruikte, maar toen meer pijn, dus weer daarin een nieuw evenwicht zoeken. Dat gaat nu allemaal redelijk. Ik ben aardig mobiel. Traplopen, mits langzaam, is geen probleem. Allerlei kleine dingen kan ik doen en dat is ook goed voor hoe ik me voel. Ik ben al met de kinderen meegelopen naar school. Normaal vijf minuten, nu tien ;-) Helaas heb ik ook thuis na een aantal dagen een mentale klap gehad, vanaf woensdag was ik weer heel erg depressief en het helpt niet bepaald dat die depressie toch al een van mijn problemen was. Het gaat best wel goed, maar het gewone dagelijkse leven is eigenlijk nog teveel. Ik kan nog niet moeder zijn van twee kinderen die van al die stress om mij en ook nog sinterklaas behoorlijk lastig zijn. Het ligt niet aan hen maar ook niet aan mij. Het is gewoon moeilijk. Nu in het weekeind gaat het beter, maandag heb ik weer een shock. Ik hoop dat het nu net zo goed helpt als voor deze gebeurtenis, en dat ik me dan in elk geval weer een paar dagen echt sterker voel.
Ik ben begonnen met een procedure voor een schadevergoeding. We bleken verzekerd te zijn voor rechtsbijstand, dat wist ik niet maar het is nu blijkbaar toch nuttig. Liever had ik mijn hele leven voor niks betaald, maar ja... Dit zijn procedures die wel vijf jaar kunnen duren en het bedrag dat uitgekeerd wordt is meestal verhoudingsgewijs erg laag. Maar ik begin er toch maar aan. Ermee stoppen kan altijd nog. Ik denk dat ik in elk geval de komende veertig (?) jaar kosten heb voor prothese-lingerie en badpakken. De ene plastisch chirurg zei dat er nog allerlei mogelijkheden zijn, en van haar uit gezien is dat vast zo. Maar ik begin er niet meer aan. Elke operatie heeft risico’s, dat weet ik nu helaas maar al te goed. Er zijn natuurlijk mensen bij wie het goed gaat en die heel blij zijn, en die gun ik het van ganser harte en ik ben er ook blij om. Maar ik wil zelf geen kans meer lopen op zoiets als ik nu meemaak. Ik heb geen vertrouwen meer. En de mogelijkheden die er zijn, zijn met siliconen, terwijl ik altijd heb gezegd dat ik geen plastic in mijn lichaam wil. Dan maar plastic van buiten. Het zal wel wennen.
Archief
Artikelen van Rosa
Webloggers
Jeetje Rosa lees nu net pas je verhaal en wat een enorme blunder is er gemaakt. Wat vreselijk. Lijkt me ontzettend moelijk om dit een plekje te geven. Misschien is het heel stom wat ik nu schrijf en heb je er helemaal geen behoefte aan maar heb je erover gedacht om ze aan te klagen? Hier krijg je natuurlijk je borsten niet mee terug en natuurlijk is fouten maken menselijk maar in nederland gaan wij altijd heel gelaten met dit soort dingen om. En zij hebben wel degelijk een behoorlijke fout gemaakt. En vooral als ik dan lees hoe ze je nu behandelen.....echt ik heb hier geen woorden voor.
Mijn tante is 6 jaar geleden geopereerd aan borstkanker. Een borstbesparende operatie. Op haar arm had ze een vetbult die storend was. Omdat ze toch onder narcose moest stelde haar dokter voor om die vetbult meteen te verwijderen. Dit zou hij zelf doen. Later bleek dat hij dit door een assistent heeft laten doen en dit is fout gegaan. In haar arm is een zenuw geraakt en nu heeft ze een verminderd gevoel in haar arm en kan ze deze minder goed gebruiken. Zij heeft het ziekenhuis hiervoor aansprakelijk gesteld. Heeft lang geduurd. (3 jaar) maar ze heeft het gewonnen. Het geld wat ze kreeg was natuurlijk fijn maar ze heeft het vooral gedaan omdat ook dokters hier niet zomaar mee weg kunnen komen. Ze heeft altijd gezegd als de dokter gewoon sorry had gezegd had ik het ook goed gevonden maar dat heeft hij nooit willen doen.
Ik wens je heel veel sterkte met het verwerken van dit alles.
Liefs Kaatje
hoi rosa,
Mijn hart sloeg even over toen ik je verhaal las. Te shocking voor woorden joh. En wat zuur dat het mislukt door zo,n blunder, niet te geloven. Zelf sta ik voor de overweging of ik een borstreconstructie laat doen. Het zet te denken want het zou niet mogen gebeuren maar dat doet het toch..Ik leef met je mee.
Veel sterkte
Ik sla een paar warme armen om je heen Rosa. Wat je allemaal hebt doorgemaakt is echt heel heftig. Ik kan me zo goed indenken dat je het moeilijk hebt. Hou je taai hè!
groetjes en liefs, Linnie
Goed om te horen dat je man toch vrij is rond de Kerst. Kan me voorstellen dat je hoofd niet naar de feestdagen staat. Aan de andere kant biedt het natuurlijk ook afleiding. Succes en sterkte dinsdag met de nieuwe elektroshock, ik hoop van harte dat je je er beter door zult voelen. Ik denk aan je!
Verschrikkelijk niet in woorden te vatten.
Ik stuur je een dikke knuffel en denk aan je groet anne
Alle reacties: dank jullie voor er zijn en zijn wie jullie zijn, want het zijn juist die woorden die het meeste helpen ook al lijkt het misschien of het "niks" is.
Er zijn dagen dat het heel erg slecht gaat en dagen dat het iets beter is. Ik heb geprobeerd extra hulp thuis te krijgen maar dat lukt niet. In eerste instantie ben ik daar dan ook weer kapot van maar later denk ik dat ik niet hulp nodig heb om dingen te doen, ik kan alleen niet goed alleen zijn. Ik heb het nodig dat er iemand is of mensen zijn die begrijpen hoe ik me voel, dat is eigenlijk alles. Het is zo k*t allemaal. Maar toch gaat het leven gewoon door, de kinderen moeten werkstukken maken voor school, er moeten boodschappen worden gedaan, er wordt in bed geplast dus er moet een was draaien.
Lichamelijk gaat het wel goed, ik vergeet best vaak de pijnstillers en ik ben al naar een lagere dosis gegaan. Ik ben deze week drie keer naar school gelopen om ze weg te brengen, en het gaat nog wel langzamer dan normaal maar sneller dan vorige week. Dat geestelijke stuk dat staat eigenlijk los van deze situatie, alleen heeft dat het wel in alle hevigheid getriggerd. Maandag had ik weer zo'n elektroshock maar het heeft helaas nauwelijks geholpen. Komende dinsdag heb ik er eentje extra, ik zie er enorm tegenop want het blijft zwaar, maar er is een kans dat ik me dan wel echt beter voel.
Ik ben erg opgelucht dat Rosaman tussen kerst en oudjaar toch vrij heeft, eerst zag het er naar uit dat hij gewoon moest werken en dat ik dan dus alleen thuis was met de kids, die superlief zijn maar ook heel veel vragen. Maar dat valt dus gelukkig mee. Daardoor is de komende tijd minder angstwekkend. Wie weet gaan we het best gezellig hebben. Al kan ik niet zeggen dat mijn hoofd naar kerst staat ;-)
Nogmaals bedankt allemaal, kus, Rosa
Meid , ik lees je verhaal nu pas ( soory ) maar wat een toestand !!!
Mag ik zeggen dat ik je dapper vind dat je dit toch allemaal neerzet !!!
Ik wens je heel veel kracht en sterkte !!
Liefs , San
Het is zo stil, Rosa... Trek je het een beetje? Ik sluit me aan bij Dees; als we iets voor je kunnen doen, laat je het dan weten?
Een hele dikke kus en knuffel van San
Ik heb nou al een paar keer gelezen en niet gereageerd, omdat ik té erg in shock ben over wat je is overkomen. VRESELIJK, hoe kan dit nou? En hoe gaat het AVL dit oplossen???
Ik weet wat voor een hobbel dit voor je was en hoe zwaar het leven sowieso voor je is. Heb je hulp? Kunnen we iets voor je doen?
Kus, Dees
Dag Rosa ik wens je veel moed en sterkte. Ik denk dat je depressie wel zal doorstaan. Je bent een sterke madam. Ik wens je veel succes met het proces. Ikzelf heb een borstreconstrutie in okt 2012.
veel sterkte,
Marijke
Hoi Rosa,
Ik vind dit zo rot voor je! En dan ook nog midden in de winter met slecht weer, dat is niet echt de tijd om zo'n tegenslag te verwerken. (niet dat ik daarmee wil zeggen dat het in de zomer gemakkelijk te verwerken zou zijn, dit scenario wil je in geen enkel jaargetijde natuurlijk). Maar hoe je het ook wendt of keert, je zult het toch moeten verwerken en dat lijkt me heel moeilijk. Dus veel sterkte daarmee gewenst!
Een dikke knuffel voor jou.
Hoi Rosa,
Wat een verhaal.......en wat moet het je boos maken, zo'n blunder!
Hier kun je niks meer aan doen en zie het maar weer eens een plekje te geven.......... Ik hoop dat jullie er samen een weg in kunnen vinden en wens jullie heel veel stekte toe!
Liefs, Hermie.
Ik ben anoniem, sorry Jolanda
Wat verschrikkelijk...........geen woorden.
Heel veel sterkte met herstellen.
Sterkte Jolanda.
Hier zijn idd geen woorden voor.
Sterkte!
Ach Rosa, wat een enorme deceptie. Ik vind het onvergeeflijk dat een ziekenhuis bij zo'n soort operatie überhaupt de verkeerde spulletjes/vloeistoffen etc op grijpafstand heeft.
Dat helpt jou geen zier. Ik vind het zwaar k#t voor je.
x
lieve rosa, kan weinig voor je doen, maar vind het heel erg voor je. een hele dikke knuffel en hoop op veel zon voor je.
liefs
Lieve Rosa,
Geen woorden. Van zo'n verhaal word ik al depri, dus helemaal niet gek dat jij het moeilijk hebt!
Dikke knuffels (maar wel voorzichtige), Ly
Rosa, ik vind het heel erg voor je. Zo'n grote operatie en dan mislukt door een fout van het ziekenhuis, onvoorstelbaar. Ook ik hoop dat je het juridische deel van je af kunt plaatsen zodat je daar geen stress en ellende van krijgt. Het emotionele deel is natuurlijk stukken moeilijker. Heel veel sterkte met alles.
Jeetje wat een verhaal zeg, ik ben er sprakeloos van.. dat dit is gebeurd... onvoorstelbaar! Heel veel sterkte!
Lieve Rosa,
Wat een nachtmerrie, heb ik je blog gelezen en voorgelezen aan mijn man. Ik heb eenzijdige diepflap gehad en na een onsteking aan de buik borst is het wel goed gekomen. Meiske toch wat een ellende en wat zwaar voor je. Je had zo anders bedacht. Wat een stomme en domme fout van het operatie team. Jij hebt daar nu niets aan, ik hoop dat je snel de kracht weer vind om het leven weer aardig te vinden.
Sterkte Irene
Wat afschuwelijk Rosa, en wat een onvergeeflijke fout. Ik heb er geen woorden voor. Heel erg veel sterkte.
Lieve Rosa,
Als wij allemaaal zo in shock zijn van jouw verhaal... Hoe moet dat dan wel niet voor jou zijn? Ik vind het verschrikkelijk voor je en dan druk ik me nog zwak uit. Ik hoop ook dat je de procedure helemaal uit handen kan geven en er zo min mogelijk mee te maken hoeft te hebben. Dan kan je je concentreren op jezelf, helen in alle opzichten en je energie en tijd besteden aan je gezin, waar je energie uithaalt. Ik denk aan je. Take care!
Even mijn armen om je heen, lieve Rosa-meis!
Wat een afschuwelijk verhaal!!! In plaats van prachtige nieuwe borsten alleen maar extra littekens. Knap dat je ondanks de depressie toch nog redelijk kan blijven functioneren. Hierdoor zou iemand zonder een depressie al helemaal van de kaart raken. Hoe zwaar moet dit zijn voor jou?
Hele dikke knuffel!!!
Wat verschrikkelijk voor je, ik wens je sterkte. Liefs Drea
Hoi Rosa,
Wat een nachtmerrie..... Met het kippenvel dik op de huid heb ik je verhaal gelezen. Afschuwelijk, in één woord samengevat..........
Ik wens je súperveel sterkte met je herstel en hoop van harte dat je met je aanvraag voor schadevergoeding flink uit komt!!!
Lieve groet en een súperdikke knuffel,
Sylvia
Maar Rosa toch,
Wat een shock moet je hebben na deze blunder.
Het procederen kun je overigens helemaal uit handen geven toch. Zodat je zelf niet steeds opnieuw ermee geconfronteerd wordt. Dat hóeft ook niet altijd vijf jaren te duren trouwens, maar het kan natuurlijk wel.
Maar wat verschrikkelijk, dat je na al dat nadenken door zo'n ongelooflijke blunder zo wakker moet worden, en door moet met je leven. Dit heeft volgens mij echt niks met je aanleg voor depressiviteit te maken. Hier zou echt iedereen helemaal door van slag raken.
Ik wens je heel veel sterkte toe en succes bij de procedures die gelopen moeten worden.
Echt héél erg dit, ik leef met je mee.
Lieve Rosa,
Wat schrik ik van je verhaal :-(( Ik wens je echt heel veel sterkte toe.
Dikke knuffel, Manar
sterkte!
Oh lieve Rosa wat een enorme klap moet dit voor je zijn. Het ziekenhuis heeft iig zijn fout al toegegeven (toch!?). Ik hoop
Dat hierdoor snellere stappen kunnen worden ondernomen want zo'n procedure is ook slopend.
Ik gun je alle rust Rosa zodat je mentaal kunt herstellen en een beetje kunt genieten van de kerstdagen. Heb je hulp in huis zodat je je kunt concentreren op de leuke dingen met de kinderen in en rond het huis?
Mss heel mss denk je er over een tijdje anders over en wil je toch kijken of een reconstructie op een andere wijze een optie is maar voor nu eerst maar herstellen en verwerken. Sterkte voor jou en je gezin!
Lieve groet CD
Rosa, wat een verhaal zeg...pffff. Ik zit met tranen in mijn ogen...
En nu het accepteren en dit een plekje geven, moeilijk en zwaar zal het voor je zijn.
Sterkte Rosa!
Rosa, ik vind het heel erg voor je dat de reconstructie mislukt is. En dan ook nog door een fout van het ziekenhuis. Ik wens je veel sterkte om dit te verwerken en hopelijk duurt de procedure voor schadevergoeding niet zo lang (want dat is ook slopend). Uit je verhaal maak ik op dat het ziekenhuis de fout al heeft toegegeven.
Och lieve Rosa... wat een enorme teleurstelling, wat een verlies, van hoop, beeld en vertrouwen. Geen wonder dat dit je mentaal fors raakt, dat zou het ook doen zónder depressies. Na verdriet (ik zit hier voor jou te huilen) komt er vast weer een moment van balans - maar nu nog even niet. Je bent weer terug bij een "af" waar je ook lang (redelijk) tevreden mee bent geweest of in ieder geval hebt kunnen leven. Grijp daar weer op terug, als het je lukt, en dan is er "alleen" verdriet van een onvervulde droom... zou het...?
Procederen voor plaktieten in álle maten, de mooiste Marlies Dekkers én haar zomercollectie voor aan het strand... trek alles uit de kast want er is gewoon een ernstige fout gemaakt die tuchtrechtelijk te vervolgen valt. Mét dit oordeel kan er een schadevergoeding volgen. Is er een verontschuldiging/erkenning geweest van hun fout? Dat zou toch voor nu wel het minste zijn om je een beetje te steunen...
Sterkte meis, wát een twaalf dagen...
Ach lieve Rosa
Wat verschrikkelijk, wat een stomme menselijk domme fout hebben ze gemaakt.
Doorgaan met procederen!
Dat je nu weer depressief bent jeetje, het ging best goed met jouw toch? Logisch dat je een klap hebt te verwerken en hoe doe je dat. Maar dat ga je doen! Probeer je kop ervoor te houden, denk aan je kids! Blijf vechten! Niet alleen tegen de medici maar vecht om overeind te blijven.
Sterkte, liefs
Gea
Nieuwe reactie inzenden