spannend

Nog maar een paar dagen... Eén weekeind en dan op maandag moet ik me melden in het AvL, om elf uur. Ze zeiden toen ze dat zeiden dat ik die middag nog wel kon gaan shoppen in de stad, maar ik vermoedde toen al dat mijn hoofd daar niet zo naar zou staan. En dat staat het ondertussen nog niet, plus bovendien dat mijn bankrekening leeg is. Ik heb alle voorbereidingen voor sinterklaas al achter de rug, want de planning is dat ik op vijf december thuis kom, maar dan moet alles al klaar zijn. Vorig jaar vond ik dat ik het dit jaar wat bescheidener moest gaan doen, vooral voor de kinderen. Het was te gek, te veel, te uitgebreid. Maar het is me niet gelukt. Ik heb per kind tien kadootjes gekocht want het is zo leuk om ze dingen te geven. Het zijn wel vooral kleine dingetjes maar toch. Bescheiden zou geen passend woord zijn. Lig ik daar straks, amechtig hijgend en ontzettend uit conditie, zowel lichamelijk als geestelijk, thuis op bed, temidden van wolken pakpapier en twee over hun toeren kinderen die wel niet meer geloven dat sint echt bestaat maar wel nog heel erg in VEEL, met overal op mijn arme buik de tekenen van de noeste arbeid van heel veel ijverige chirurgen, én met twee... borsten!

Raar hoor. Niet voor te stellen. Dat er dan weer "iets" zit. Net zoals ik me voor de amputaties niet kon voorstellen dat daar dan niks meer zou zitten. Ik heb wel fantasie geloof ik, maar zulke dingen, daar kan ik me vooraf geen beeld van vormen. Naarmate het dichterbij komt ben ik minder gespannen en ongelukkig. Het lijkt nu meer een fase die nu eenmaal voorbij komt, maar ook weer voorbij gaat. En minder een oceaan van stress waar ik een plan voor moet verzinnen om eroverheen te komen. Ik geloof nu weer dat ik het aan kan, ook al is het zwaar, dat is een groot verschil. Kort geleden was alles teveel en ik had ook nog het gevoel dat het mijn eigen schuld was en dat iedereen beter af zou zijn zonder mij. Dan weet ik ergens diep vanbinnen nog wel dat die gedachten niet kloppen, maar dat helpt niet om ze tegen te houden. Maar ja, niet alleen met ons lichaam moeten we het doen, ook het hoofd er bovenop. Plastische chirurgie om het karakter te re-modelleren, dat moeten ze nog uitvinden.

Mijn lichaam is nu heel scheef. Aan de kant die al zeven-en-een-half jaar plat is is de borstwand een holte. De kant die pas vier maanden plat is, is een kussentje. Wondvocht? Het zal wel, iets anders weet ik niet. Heeft iemand daar ervaring mee, dat dat vocht maandenlang blijft zitten? Het klotst niet meer, het voelt vast aan. De holle kant doet vaak pijn, kramp heb ik daar. Soms bij bepaalde bewegingen maar meestal gewoon zomaar. Bij kramp in een voet ga je op je tenen staan en dan trekt het weg, maar dit soort kramp daar is niks tegen te doen. Het doet vaak zoveel pijn dat ik tranen in mijn ogen krijg. Herkent iemand dat? En zou dat na de reconstructie nog blijven? Heeft een reconstructie daar eigenlijk invloed op?

Opeens heb ik allerlei vragen, beetje laat om die nog te gaan stellen... Misschien zijn het dingen die bij iedereen anders zijn. Van Dees kreeg ik een buikband voor na de DIEP, zo lief, en ja, natuurlijk zal ik hem na gebruik weer doorgeven aan iemand die hem dan misschien nodig heeft. Iemand die twee keizersnedes heeft gehad zei tegen me dat ik echt heel rustig aan moet doen en niet mag denken dat het wel weer gaat. Maar bij haar waren al haar buikspieren doorgesneden. Bij mij straks niet. Toch? Behalve die buikband, is het na een DIEP nodig om een bh te dragen? Ik droeg die vroeger nooit en ook niet met één borst. Die ene hing lekker los te bungelen, ik had wel een paar speciaal gemaakte bh's maar ik ben meer van het puur-natuur laat maar waaien. Nu met-zonder borsten is een bh (voor protheses) heel lastig want die kruipt omhoog. Maar heb ik er straks wel eentje nodig of is het gewoon prettiger, als ondersteuning net zoals die buikband?

Kinderen komen zo uit school. Hun surprises, die ze zelf hebben gemaakt maar waar ik wel bij moest helpen, zijn ook af. Nu moeten ze alleen hun gedichten nog. En ze moeten nog voor de kerstvakantie allebei een werkstuk maken op school, maar aangezien ze daar nog niet aan begonnen zijn en in de tijd die ze hebben hun gewone werk nauwelijks of niet af krijgen, ga ik denk ik maar voorstellen om toch maar thuis iets aan die werkstukken te doen. Ik denk dat dit een heel normaal weekeind wordt. Hoe spannend het ook is, ik ben nu rustiger dan een week of wat geleden en tsja, de tijd moet gewoon doorgaan en het wordt gewoon vanzelf maandag. En daarna dinsdag. Die dinsdag dan ben ik er even niet. Maar daarna! Dan begint de volgende ronde. Zonder borsten. Zonder kanker. Maar weer wel met een lichaam dat klopt. Ik hoop het maar.