Vrouw?

Het gaat erg op en neer bij mij. Het is misschien raar om zoiets over jezelf te zeggen, sowieso zijn dit soort woorden bijna betekenisloos geworden in het dagelijks gebruik, maar op sommige momenten (helaas best wel veel en soms dagen achter elkaar) functioneert er iets, of verschillende dingen, niet goed in mijn hoofd en dan ben ik letterlijk ‘niet goed bij mijn hoofd’ of ‘gestoord’. Hoewel ik zelfs in zo’n geestelijk gestoorde toestand ergens nog steeds weet dat de dingen die ik denk niet waar zijn, of alleen een zeer verknipte versie van de werkelijkheid, lukt het me dan niet om mezelf te corrigeren. En lijd ik onder wat ik denk en voel, omdat het me in een moordend tempo in de afgrond van mijn ziel zuigt totdat er weinig over is van wie ik eigenlijk ben. Toch gaan zulke momenten voorbij, want de tijd staat nergens voor stil. Soms lukt het me om zelf ergens vandaan de kracht te vinden om weer uit die afgrond overeind te krabbelen. Om het ingestorte kaartenhuis op te bouwen, al  heeft het nieuwe bouwsel geen fundament. Het staat er, ik besta nog.

Vorige week heb ik geshopt in een prothesewinkel. Ik ben er tweeëneenhalf uur binnen geweest, met twee dames die om me heen en aan me bezig waren. De eigenares van de winkel en een stagiaire die ook zo’n winkel gaat beginnen. Ik heb wel iets van tien verschillende protheses gepast en zeker vijftien bh’s. Uiteindelijk heb ik verschillende maten gekozen, links een kleinere dan rechts omdat de borstwand links bol is en rechts hol. Dus als ik links dezelfde heb dan lijkt rechts kleiner. En ik heb drie bh’s gekocht van drie verschillende maten, 80B, 80C en 80D. Vreemd genoeg, want de protheses waren elke keer dezelfde. Ik vond mijn spiegelbeeld verpletterend. Ik was vergeten dat ik er zo uit kan zien. Het deed me enorm goed en ik voelde me stralend en sterk. Mijn dochter vroeg waar ik opeens die grote borsten vandaan had, wat me een lekker gevoel gaf ook al zijn ze kleiner dan mijn eigen borsten vroeger waren. (Op dit moment valt die formulering me op; zijn die protheses niet mijn eigen borsten? Van wie zijn ze dan?)

In de wereld om ons heen zijn overal naakte vrouwen te zien, in zowat elke reclame en ieder televisieprogramma. Maar ik voel mezelf niet meer onderdeel van die categorie. Een vrouw? Wie? Ik in elk geval niet. Ik herinner me niet meer hoe ik dat beleefde toen ik één borst had. Maar dat ik sinds de overgang van onderen zo droog als een gemiddelde woestijn ben, dat was al jaren ondermijnend voor mijn zelfvertrouwen en mijn seksleven. Nou is dat nog relatief makkelijk op te lossen met een klein flesje van de drogist. Nu ik van boven helemaal plat ben, durf ik niet eens meer te denken aan vrijen. Ik kan me niet voorstellen dat Rosaman en ik nog zoals vroeger spontaan aan elkaar zullen zitten. Natuurlijk hoort dat bij de somberheid, het ‘gestoorde’ zelfbeeld. Maar het is meer dan dat.

Dat ik me verminkt voel, dat kunnen siliconen borsten niet compenseren. Ik moet heel erg wennen aan een strakke bh, ik wil het ze liefst zo snel mogelijk weer uit. En hoe mooi het ook zit als ik ze net aantrek, na een poosje als alles warm is, dan zet het ook uit en dan past het niet meer zo goed. Van een afstand in de spiegel zie ik er prima uit, maar als ik zelf naar beneden kijk in dat kunstmatige décolleté, dan is het niet meer dan een oppervlakkige bedekking van de realiteit. Ik weet eigenlijk niet of dat anders was geweest als de diepflap was gelukt. Ook dan waren het neppers geweest. De wond op mijn buik is nog steeds niet dicht, wat het nog lastiger maakt om mijn lijf te beleven als iets wat goed en mooi is. Het meest vrouw voel ik me als ik de Opzij lees, waarin andere vrouwen in beeld worden gebracht zonder dat hun lichaam de doorslaggevende factor van hun vrouwelijkheid is. Dus koop ik die maar iedere maand. Dat kan nooit kwaad, toch?