Writers block, ehh...blog

Writers block, ehh...blog

 

Mijn laatste blog dateert van september. Ik zie jullie al denken ‘Goh, is dat nou die Isis die beweert dat ze graag schrijft!?’ Klopt, ik schrijf nog steeds graag. Maar een Amazone-blog, dat lukte even niet meer. Ik heb het wel geprobeerd, hoor. Maar telkens als ik wilde gaan schrijven, was er iets wat me ervan weerhield. Writers block, daar leek het wel een beetje op. Ik kan daar een boel redenen voor verzinnen, die er allemaal op neerkomen dat ik het te druk heb gehad. Druk met reïntegreren op mijn werk, met sporten, met mijn gezin, met roeren in mijn pannetje. Voor de niet-ingewijden: dit heeft niets met koken te maken, het pannetje , waarvan je af en toe de deksel moet optillen, en dan…ach laat ook maar. Ik ben al blij dat het me gelukt is weer in de pen te kruipen, dus ik geef mezelf permissie om niet wéér over die angst te schrijven. Voor wie er iets over wil lezen, het staat allemaal in mijn blog ‘pannetje’.

Druk was ik dus, met van alles. Maar dan nog, wat is nou één blog? En Willen is Kunnen, zeker als je kanker hebt, toch? Waarschijnlijk ben ik gewoon te perfectionistisch. Zo’n lapje tekst schud ik niet in een half uurtje uit mijn mouw.  Ik wil dat alles klopt, dat het lekker leest, dat ik me na afloop voldaan kan voelen. Meestal schrijf ik eerst wat ik wilde schrijven, slaap er dan een nachtje over, lees, herschrijf, herlees, gooi in de prullenmand of druk na lang aarzelen op ‘bevestigen’. Zo gaat dat meestal. Maar nu niet! Ik heb met mezelf afgesproken dat ik maximaal 40 minuten mag schrijven en dit stukje tekst dan direct op de site plaats.

Nou, dan mag ik wel opschieten met de clou. Want ik heb nog maar vijf minuten om jullie te vertellen dat het zogenaamde ‘writers block’ wegens ‘te druk’ en ‘te perfectionistisch’ allemaal één groot slap excuus is. De waarheid is: ik wilde even geen Amazone meer zijn. Depri werd ik ervan, al die nare dingen die ik hier tegenkwam: Elke dag minstens drie nieuwe aanmeldingen, vergezeld van verhalen vol angst en verdriet. Tumormarkers die explosief stegen. Chemo’s die niet aansloegen. Lotgenootjes die zaten te wachten op uitslagen van scans, waardoor ik spontaan ging nagelbijten. Zelfs de hele toestand over Pink Ribbon kreeg me niet over de streep.

Het borstkankergebeuren moest maar eens klaar, over, uit zijn, vond ik. Maar ja, dat durfde ik niet op te schrijven. Want ik wist wel hoe de reacties zouden luiden. Het is natuurlijk nooit klaar, over, uit. Zolang ik leef, zal het borstkankergebeuren er zijn. In het beste geval op de achtergrond, maar helemaal weg gaat het nooit meer, denk ik. Dus ga ik hier ook maar niet helemaal weg. Hooguit een beetje naar de achtergrond. 

Bedankt voor alle lieve reacties, het is fijn om te lezen dat jullie het herkennen. En dat die behoefte aan afstand juist een teken is dat het goed gaat, dat moet ik ook niet vergeten. 

Lieve Isis,

Schrijf maar gewoon wanneer je daar zelf behoefte aan hebt. Dat is toch prima? De ene keer zal die behoefte sterker zijn dan de andere. Zo ervaar ik het tenminste zelf. Dat gaat op en neer met de behoefte wel of niet aan kanker te willen denken. Ermee bezig te zijn.

Ik vind je gewoon een kanjer.  

groetjes, Linnie

Heerlijk toch, dat het een beetje op de achtergrond raakt. En als het weer nodig is, dan kun je hier altijd terecht.

Ik sluit bij mijn voorgangsters aan. Het is zo herkenbaar. Ik heb zelfs een periode gehad dat ik mijn armkous niet wilde dragen. Nu heb ik het geluk (ha ha, wat een geluk), dat die meer is om de pijn van na de trombose in toom te houden. En niet zozeer om lymfe oedeem te beperken (ook wel een beetje). Maar eigenlijk vind ik gewoon, dat het nu klaar moet zijn met ziek zijn, met beperkingen..... Maar helaas, zoals je zelf al schreef, is het niet zo simpel!

Lieve Isis, heel herkenbaar! Ik zie het als mee gaan met de stroom en de stroom brengt je nu ook weer andere dingen dan ziek zijn, zoals werk, goed voelen, je gezin. Je moet je energie nu weer over meerdere dingen verspreiden dan alleen ziek zijn/beter worden. Het is tijd om je leven weer op te pakken en dat zal niemand je kwalijk nemen, dus neem dat ook jezelf niet kwalijk. You go girl!

He Girl !!

tuurlijk is het klaar over en uit. Elke keer weer. Bij mij ook. En dan even niet.

Ik las vandaag in een posting  van ellenk dat het leven bekeken door een roze bril, waarbij je jezelf een beetje voor de gek houdt aangenamer makkelijker is..ik snap dat wel.

x

 

:)))))))))))))))))

iksnapput :)

je vindt vanzelf je weg.

X

Ellenk

Lieve Isis, zoooo herkenbaar en wat fijn dat je het toch hebt opgeschreven... Ik steek soms ook graag mijn kop in het zand en soms is het goed om even te doen alsof er niks (meer) aan de hand is want dat is best wel eng allemaal als je het van een afstandje bekijkt en je je leventje weer wat op de rails krijgt.. Ik hoop je hier soms nog wel te lezen :-)  Lieve groet, Essie X

Hey die Isis,

Goed om van je horen. En ook al is het dan nooit klaar, over en uit, dan kan je dat af en toe nog wel willen. Toch? Hartstikke legitiem lijkt me. Ook hier herkenning.

Liefs

Isis, natuurlijk mag je wel even weg van de kankerwereld. Is zo begrijpelijk dat je even niet geconfronteerd wilt worden met alle verhalen. Voor mij betekent dat, dat je goed gaat. Goed zo!

Ga goed, ga voor uit: je LEEFT! En daar geniet ik van hoor! Go girl, go!

liefs, Lydia 

Ha Isis,

Wat een goede stuk, wat een herkenning, zullen we samen een clubje oprichten dan maken we een site voor alle vrouwen die ook al zo ver zijn, ha ha !

Zonder gekheid Isis , fijn dat je verder gaat met je leven en het lijkt mij heel natuurlijk dat je dan wat afstand neemt van de dingen die je herinneren aan een hele moeilijke tijd.