Alter Ego wint Kort Geding...

Alter Ego wint Kort Geding...

Alter ego wil minstens een passende afvloeiingsregeling.

Alter ego gaat daarnaast in beroep op basis van eerdere bevredigende resultaten.

Alter ego speelt op het gemoed van emo door te wijzen op onderlinge afhankelijkheid.

Alter ego heeft zich na ontslag naar tevredenheid genesteld in het onderbewuste.

De echo van alter ego is ook op die plek luid genoeg om invloed uit te oefenen.

Alter ego bestrijdt disfunctionaliteit en toont onmisbaarheid aan op meerdere punten.

 

Tsja,

Het alter ego maakt dus nog steeds veel herrie en heeft zo her en der wel een punt van terechte kritiek, net als enkele geliefde lotgenoten hier…Natuurlijk wordt mijn identiteit gevormd door mijn ratio, mijn denken, mijn beelden en de manier waarop daarmee vorm is gegeven aan mijn leven of eerder mijn overleven. De mechanismen hebben gewerkt, hebben me gebracht waar ik nu ben, me krachtig gemaakt, zichtbaar, mondig, aanwezig en van waarde maar hebben ook een keerzijde. Lange tijd is één kant van de medaille bekeken en die had verleidelijke glans, aantrekkingskracht en bracht wenselijke resultaten. Er is alleen ook altijd een kant onderbelicht gebleven, onderontwikkeld en dat verwordt dan tot een zwakte als er niet meer om kracht wordt gevraagd maar om kwetsbaarheid, als niet de gedachte je ergens moet brengen maar het gevoel en vooral besef van dat gevoel… in die volgorde. De kern van mijn zijn kan ik natuurlijk niet de deur uit gooien, maar we moeten wel even stevig in gesprek over de levensmissie en de condities waaronder dat leven is op te brengen danwel weer leuk kan worden.

Want ik put mezelf uit door van mijn lijf dingen te vragen die het niet op kan brengen, ook al lijkt mij dat rationeel niet teveel. Mijn lijf schreeuwt anders en ik – mijn alter ego – moet daar naar luisteren, gedrag veranderen, aanpassen, leren om me te helpen bij het leven. Ik ben – mijn lijf is – moe van het overleven. Dat trucje moet nu maar eens over zijn omdat het op de lange termijn geen (levens)vreugde geeft, energie kost en me ergens onderin de energiebeker laat hangen… En net als dalen, valkuilen en dips zijn die plekken verre van leuk en slechts plaatsen om tijdelijk te verkeren…

Dus het alter ego en ik zijn na intensief beraad overeen gekomen om het nog een keer met elkaar te proberen. De functie-eisen zijn aangepast, er zijn nieuwe prestatie indicatoren opgesteld, het takenpakket is anders verdeeld en er is afgesproken dat er op basis van gelijkwaardigheid gaat worden samengewerkt tussen lichaam en geest. Daar trekken we voldoende tijd voor uit én we gaan beiden op cursus.  Maar eerst gaan we even op vakantie om helemaal los te komen van alle onderlinge spanningen en elkaar te ontdekken in een omgeving die helemaal niets van ons vraagt. Misschien brengt dat ons beiden al een beetje nader tot elkaar. Misschien leren we elkaar weer een beetje waarderen in plaats van elkaar te bevechten en het te willen winnen.

Harmonieus, onverstoorbaar en stabiel komt me overigens ongelooflijk saai voor dus ik geloof niet dat dát mijn ultieme doel zal zijn. Want de Sanne met haar pieken en dalen zorgt voor leven, voor leren van blauwe neuzen maar ook voor het benutten van de ruimte die er is… Soms liggen leven en overleven dicht bij elkaar, maar als de balans wat vaker doorslaat naar leven, dan zou ik al heel tevreden zijn… 

Hee dacht ik.. ben je nu al ontslagen, dat is snel.....

:)

maar hoe enorm herkenbaar, jezelf opnieuw weer leren kennen noem ik het. De automatische piloot helemaal uit, maar hoe vermoeiend is dat...

Idd overleven, en de waardering die daaraan wordt gegeven.... en de andere kant, die eigenlijkniemand wil, de erkenning en kwetsbaarheid die daarbij horen, het verlies....

wat je schrijft raakt me.  

Fijne vakantie.. ook voor je lijf ;-)

Ik dacht al na je vorige blog........

Voor mij klinkt dit beter maar ik ben er ook een waarbij de geest over het lichaam heerst. Dus tja.... de tijd zal het leren vermoed ik ;)

Na het lezen van dit vervolgstuk nog een kleine aanvulling op mijn reactie bij het eerste deel van deze arbeidsovereenkomst. Zou een oproepcontract  als alternatief niet een uiterst veilig uitgangspunt kunnen zijn?

 

Ik wens jou een heerlijke vakantie!

Liefs,

Marloes

Nou.. het alter ego was wel even flink geschrokken en de drastische stappen hebben wel geleid tot een goed en open gesprek...We hebben besloten elkaar op tijd feed-back te geven en uit te gaan van opbouwende kritiek. We zijn best een goed team samen en een beetje crisis kan de lucht weer klaren en nieuwe koersen brengen.

We gaan ook écht samen (en met Sanneman) even een weekje op vakantie (morgen), naar de sneeuw in Fiss. Naar de zon in Fiss, naar de bergen en de ruimte en de frisse lucht. Zal ons vast goed doen en komt op een uitgelezen moment...

Vandaag vast voorpret met het Lente-zonnetje... tot zondag de 25e op het forum en tot in Utrecht voor enkelen op de 27e!!! Kijk ik ook naar uit...

Ja, Sanne, de pieken en de dalen, dat is leven. Avontuurlijk, dat ben jij, helemaal. Ik zeg altijd: als je je grenzen niet uitprobeert, weet je niet waar ze liggen, en wordt je wereldje steeds kleiner en kleiner, bang om weer over een grens te gaan. Dat is niet jouw stijl, zo steek jij niet in elkaar, dus ja, knal je wel eens tegen de grens aan.....

En doordat jij, sterke amazone dat doet, en het mooi onder woorden brengt, leren wij met jou mee.

Voortschrijdend inzicht. Zo heet dat. Toch maar aanhouden. Zij het in een aangepaste functie. Ik begrijp het wel, dit zo lezende... Samenwerking is de key, om nog maar even in het 'werkjargon' te blijven... Drastische maatregelen zijn misschien ook niet altijd goed, maar soms voelt dat zo en moet dat éérst voor je wat anders kan vinden, voelen en doen... Ik snap het. Allemaal. XXXXX

Weet even geen antwoord, te diep onder de indruk van jouw woorden.

Wel een vraagje: ga je echt op vakantie?

Kus, Rosa

Je bent een Kunstenaar met woorden!

Hoe prachtig weer in woorden gevat! 

X