Protest Twee

Anderhalve week chagrijnen is toch wel de limit dacht ik zo, maar ik hou stug vol. In mijn “te genieten modus” ben ik stil en teruggetrokken; de “niet te genieten modus” is agressief en dan niet meer van de passieve variant… Ik ben – omdat die strakke truitjes toch niet zo’n succes bleken – weer gaan shoppen afgelopen zaterdag, wijselijk in mijn eentje want commentaar van welk aard dan ook zou worden wantrouwt, afgewezen of op andere wijze onaanvaardbaar geacht. “Staat leuk” of “je ziet echt niks, als je het niet weet” zijn ongeloofwaardig of niet wat ik wil horen dus zo heb ik enkele echtelijke ruzies efficiënt vermeden. De verkoopster die ik vroeg – toen ik een verhullend colletje (helemaal hip en ín) had omgeslagen – zie je iets raars? Heb ik nog immer in verwarring achtergelaten omdat ze werkelijk geen idee heeft wat voor pukkel (in negatieve groeirichting dan) ze heeft gemist. Leuk. De mevrouw die mij een leuk jasje uit de opruiming verkocht - een zeldzaamheid want meestal moet ik me, vanwege het ontbreken van mijn maat in een maatje te klein wurmen óf overwegen een maat te groot wat in te laten nemen – gaf me nog een fijne glossy mee omdat ze me zielig vond en ik heb er maar niks van gezegd… Mij zielig vinden, er is bijna geen grotere misdaad… Maar ze was grijs (grijzer dan ik) en oud (véél ouder dan ik) dus zij mocht het omdat ik eigenlijk al op weg was naar buiten en het vooruitzicht van Belgische frieten aan het einde van de Langestraat mijn woedeconcentratie wat vertroebelde.

Normaal is de kleinste portie groot zat maar ik ging dit keer voor normaal (Freudiaans) met dubbele portie mayo (***) en daar was ik lekker misselijk van, maar pas helemaal op het eind toen ik de overdadige mayonaise er allemaal had uitgelikt. Toen moest ik die hele lange straat nog terug. En ik heb daar dus gewoon eigenlijk nauwelijks (lees gewoon in het geheel niet) de conditie voor. Pijn in mijn benen, zodanig dat ik als een oude vent met arteriosclerose om de zoveel meter stilsta bij een etalage. Strompelend bereik ik de parkeergarage na een middagje gewoon doen…

Twee dagen later heb ik daar nóg spierpijn van en ‘snachts kan ik nauwelijks slapen omdat ik niet weet hoe ik moet gaan liggen. Vanmorgen dus geklaagd bij mijn fysiotherapeut: Ik ben al 6 weken postoperatief, dat is 42 dagen of anderhalve maand (!!) en dus hoog tijd voor het weer terugkrijgen van mijn leven en het inzetten van mijn evenwichtig opgestelde revalidatie- en reïntegratieprogramma. Dat is dan dus nog even te vroeg naar het deskundige oordeel van mijn peut en hij stelt fijntjes dat het wondbed op een nog zo groot gebied niet is gehecht en er teveel wondvocht is om van herstel te spreken, ook al gaat het vooruit. Dat is mij echter niet genoeg danwel volstrekt onvoldoende en het duurt allemaal al een eeuwigheid en het is vooral ontzettend niet conform mijn planning!  En je krijgt mij nergens meer mee over de zeik dan met het niet kunnen voldoen aan mijn eigen verwachtingen. De peut gaat in dekking – hij kent me al iets langer – en durft nog even “geduld” te roepen, een eigenschap die ik echt onvoldoende ontwikkeld heb om van nut te kunnen zijn in dit soort omstandigheden.

Oorlogspad dus, nu de ingepakte sporttas – en de twee uur die ik voor de sportschool had ingepland – op de achterbank blijft. Een wanhopig handsfree telefoontje naar Sanneman levert mij ook geen wonderpillen of angstvallig geheim gehouden genezende sera per injectie op en ik moet het dus weer doen met shoppen… en in de superlatieve modus van agressief betekent dat eten kopen! Ik rijd speciaal voor de voor de helft uit broodverbeteraar bestaande broodjes van Wouter van Ru van Geurten en de rest van de familie ofzoiets naar Spakenburg en haal daar naast kleffe krentenbollen ook gevulde cakejes; niet platgeslagen gevulde koeken zodat ook deze lekker klef blijven van binnen. De natte keek en het hart laat ik liggen omdat ik uit ervaring weet dat je daar toch wel héél erg erg misselijk van wordt. Dan naar de supermarkt voor onder meer een zak chips genaamd chipito, een dikke reep melkchocolade en tucjes omdat die minder erg calorierijk lijken te zijn dan de rest. De chocolademousse van Mona laat ik staan omdat ik uit ervaring weet dat je daar toch wel héél erg erg misselijk van wordt. Als klap op de vuurpijl koop ik een pakje Cheddar smeltkaas en rijdt in een grote bocht via de snelweg naar de Mc Donalds… Op (twee) Fishfilets doe ik extra zout en zo’n plak Cheddar smeltkaas omdat die zooi eigenlijk gewoon nergens naar smaakt en je nooit iets extra’s mag bestellen voor d’r op, zelfs als iedereen op zijn vingers kan natellen dat een half armzalig plakje kaas geen zoden aan de smakelijke dijk zet. Ik bestel geen grote cola omdat ik uit ervaring weet dat je daar toch wel héél erg erg misselijk van wordt.

En nu ben ik thuis, met een grote zak brood en een tas boodschappen waar ik geen boodschap meer aan heb want ik leid aan te grote zelfoverschatting op vele terreinen, ook daar waar het consumptie betreft. Het brood gaat in de vriezer, de vreterijen op een plankje achteraf om wederom echtelijk ruzies te vermijden (ben je wat meer aan het snoepen?, hoe is het met je gewicht, gaat het wel goed… kill, kill, kill en attack!).

Ik mag zo naar het HDI. Gespreksstof genoeg, als ik mijn mond leeg heb…